له ۱۰ کلونو وروسته ارمان FM ته بیا تګ

ارمان FM ته له اوږدې مودې وروسته ستنېدل د پخوانیو خاطرو، غږونو او ځان د یوې ورکې خو ژوندۍ برخې سره بیا تړاو و.

نن له ۱۰ کلونو وروسته رادیو ارمان (Arman FM) ته ولاړم؛ هغه ځای چې ما پکې د ارواپوهنې شپنی پروګرام «ژوند» چلاوه. «ژوند» زما لپاره یوازې یو پروګرام نه و، بلکې زما د ژوند برخه وه.

هغه وخت «ژوند» د زرګونو اورېدونکو لپاره د همدردۍ، اورېدو او پوهاوي سرچینه وه. ارمان هم هغه مهال د غوره کسانو یوه قوي ډله لرله او شپه او ورځ یې د ښه محتوا لپاره کار کاوه او میلیونونه هېوادوال یې بوخت ساتل.

خو نن ډېر څه بدل شوي وو؛ غږونه نااشنا وو، څېرې نوې وې او تګ راتګ بل رنګ درلود. سره له دې، سټوډیو هماغه وه؛ هماغه د ثبت او نشر خونې چې له چوپتیا سره سره یې لا هم د ژوند حس درلود.

زه څو شېبې ودرېدم او څو ځله مې چاپېریال ته وکتل. ښايي د داسې څه په لټه کې وم چې دقیق نه پوهېدم څه دي. شاید د خپل پخواني ځان نښه، یا یوازې دا ډاډ چې دا ځای لا هم هماغه ځای دی چې زما یوه برخه پکې جوړه شوې وه او زما او اورېدونکو ترمنځ پکې ځانګړی پیوند رامنځته شوی و.

ناڅاپه پخوانۍ خاطرې زما مخې ته تېرې شوې: زاړه همکاران، د «ژوند» د ژوندۍ خپرونې شپې، او هغه اورېدونکي چې ښايي لا هم کله ناکله زما غږ په یاد ولري؛ یا کېدای شي دا یوازې زما خیال وي.

زما د نن ورځې هدف د یوې روغتیایي خپرونې ګډون و؛ هلته چې ګران ډاکټر مجتبی صوفي د سایکوسوماتیک اختلال موضوع د بحث لپاره غوره کړې وه. رښتیا هم صوفي صاحب ډېره مینه وکړه.

دا مې هم نه دي په یاد چې نننۍ خپرونه څنګه تېره شوه.

ځکه سټوډیو زه له ځان سره هغو کلونو ته بوتلم چې ګواکي ورک شوي دي؛ زما هغه غلې خو ژوندۍ نسخې ته چې ښايي لا هم د هماغو خونو په هوا کې ساه اخلي. د څو شېبو لپاره مې آن احساس وکړ چې ګواکي «ژوند» پروګرام دی، خو نه و؛ د «سلامتي» پروګرام و. او ما د غږونو او خاطرو ترمنځ د خپل تېر یو خوږه برخه بیا لمس کړه.